maandag 10 november 2008
Lokaal weerbericht via RSS
Dit is handig voor wie het weerbericht op tv of radio vaak mist. Het weerbericht is beschikbaar voor verschillende steden via RSS. Hier zijn de Belgische weerberichten (voor Ukkel) te vinden.
zaterdag 10 mei 2008
Het Gravensteenmanifest en het 'Belgisch status quo' (reactie)
In de standaard (21/2) verscheen een oproep van een groep ‘progressieve’ intellectuelen die zich als voornaamste taak stellen ons te doen geloven dat “de” Vlaamse eisen op redelijkheid en rechtvaardigheid gestoeld zouden zijn en dat die bovendien niet met (extreem-) rechts gedachtegoed geassocieerd mogen worden. Hun betoog staat even wel vol klassieke flamingante argumenten. Om te beginnen wordt weer eens verwezen naar de “ongelijkheid en discriminatie“ van de Vlaamse bevolking bij het ontstaan van België. De sociaal- economische ongelijkheid is wel in grote mate weggewerkt, maar toch kunnen onze heren flaminganten niet ophouden hiernaar te verwijzen.
Klassiek is ook het onbegrip voor politieke meningsverschillen. Het hebben van een andere mening staat gelijk met het missen van intellectuele moed! Waarom geloven onze heren flaminganten toch dat als je denkt – laat staan gedurfd denkt- je automatisch flamingante standpunten moet innemen? Wanneer gaan zij werkelijk andersdenkenden van de eigen taalgroep au serieus nemen? Wanneer gaat men ook ééns beginnen met de standpunten van de Franstaligen op redelijke gronden te bestrijden. ‘Ongezond parasitisme’ is misschien wel een mooie slagzin, maar in feite gaat de discussie over een andere visie over de rol van de overheid en de werking van de sociale zekerheid die nota bene niet alleen in Wallonië leeft maar ook in Vlaanderen.
Klassiek is ook het onbegrip voor politieke meningsverschillen. Het hebben van een andere mening staat gelijk met het missen van intellectuele moed! Waarom geloven onze heren flaminganten toch dat als je denkt – laat staan gedurfd denkt- je automatisch flamingante standpunten moet innemen? Wanneer gaan zij werkelijk andersdenkenden van de eigen taalgroep au serieus nemen? Wanneer gaat men ook ééns beginnen met de standpunten van de Franstaligen op redelijke gronden te bestrijden. ‘Ongezond parasitisme’ is misschien wel een mooie slagzin, maar in feite gaat de discussie over een andere visie over de rol van de overheid en de werking van de sociale zekerheid die nota bene niet alleen in Wallonië leeft maar ook in Vlaanderen.
commentaar
Ook de VU is uiteindelijk opgesplitst, terwijl die partij wel aangepast was aan de geregionaliseerde staatsstructuur.
reactie op opiniestuk minister Bourgeois (DS 25/10)
Het voorstel om een federale kieskring in te voeren wint veld. Alleen het feit al dat een Geert Bourgeois zich geroepen voelt om hier iets over te schrijven is betekenisvol (DS 25/10). Dat hij dat idee niet echt genegen is, hadden we uiteraard kunnen verwachten. In zijn tekst probeert hij anderen hiervan te overtuigen. Wel bevat die tekst een aantal merkwaardige stellingen.
Bijvoorbeeld: ‘Wie federale kieskring zegt’, schrijft hij, ‘zegt ook federale kiesprogramma's.’ Vermoedelijk is Geert Bourgeois niet zo goed geïnformeerd over de instellingen in dit land. Maar het bestaan van een federaal kiesprogramma hangt helemaal niet af van de invoering van een federale kieskring. Daarvoor volstaat een federale staat (met federale bevoegdheden) waar federale verkiezingen worden gehouden. Maar misschien beweert Geert Bourgeois dat zijn partij geen programma heeft over buitenlandse zaken, defensie, economie, enz. Dit kan natuurlijk ook.
Merkwaardig is ook wanneer hij beweert dat met de invoering van een federale kieskring de kloof tussen burger en politiek gecreëerd wordt ‘door de letterlijke, maar ook en vooral door de figuurlijke afstand tussen kiezer en gekozene’. Toch wel merkwaardig inderdaad wanneer hij eerder in zijn tekst stelt dat het hem niet verwondert dat de Franstaligen voor een federale kieskring zijn. ‘Met een federale kieskring kunnen ze niet enkel stemmen ronselen in Halle - Vilvoorde, maar in heel Vlaanderen.’ Hoe is zoiets mogelijk als de letterlijke en figuurlijke afstand werkelijk zo groot is?
Andere merkwaardige stelling is de impliciete veronderstelling dat federale kiesallianties of federale partijen onmogelijk zouden zijn. ‘Het is niet zonder reden dat er in dit land geen federale partijen meer bestaan.‘ ‘De unitaire partijen van weleer zijn zonder uitzondering roemloos aan interne twisten ten onder gegaan.’, schrijft hij verder. De reden waarom dit volgens Bourgeois onmogelijk zou zijn is dat interne twisten ‘steevast het gevolg waren van een fundamenteel andere kijk op politiek, economie en samenleving.’ In zijn kortzichtigheid merkt Bourgeois niet op dat er nog altijd unitaire organisaties bestaan zoals vakbond, mutualiteit en VBO. Inderdaad geen politieke partijen. Maar wel organisaties die intern een zelfde kijk hebben op politiek, economie en samenleving. Zouden zij werkelijk inhoudelijke meningsverschillen niet kunnen overbruggen?
Bijvoorbeeld: ‘Wie federale kieskring zegt’, schrijft hij, ‘zegt ook federale kiesprogramma's.’ Vermoedelijk is Geert Bourgeois niet zo goed geïnformeerd over de instellingen in dit land. Maar het bestaan van een federaal kiesprogramma hangt helemaal niet af van de invoering van een federale kieskring. Daarvoor volstaat een federale staat (met federale bevoegdheden) waar federale verkiezingen worden gehouden. Maar misschien beweert Geert Bourgeois dat zijn partij geen programma heeft over buitenlandse zaken, defensie, economie, enz. Dit kan natuurlijk ook.
Merkwaardig is ook wanneer hij beweert dat met de invoering van een federale kieskring de kloof tussen burger en politiek gecreëerd wordt ‘door de letterlijke, maar ook en vooral door de figuurlijke afstand tussen kiezer en gekozene’. Toch wel merkwaardig inderdaad wanneer hij eerder in zijn tekst stelt dat het hem niet verwondert dat de Franstaligen voor een federale kieskring zijn. ‘Met een federale kieskring kunnen ze niet enkel stemmen ronselen in Halle - Vilvoorde, maar in heel Vlaanderen.’ Hoe is zoiets mogelijk als de letterlijke en figuurlijke afstand werkelijk zo groot is?
Andere merkwaardige stelling is de impliciete veronderstelling dat federale kiesallianties of federale partijen onmogelijk zouden zijn. ‘Het is niet zonder reden dat er in dit land geen federale partijen meer bestaan.‘ ‘De unitaire partijen van weleer zijn zonder uitzondering roemloos aan interne twisten ten onder gegaan.’, schrijft hij verder. De reden waarom dit volgens Bourgeois onmogelijk zou zijn is dat interne twisten ‘steevast het gevolg waren van een fundamenteel andere kijk op politiek, economie en samenleving.’ In zijn kortzichtigheid merkt Bourgeois niet op dat er nog altijd unitaire organisaties bestaan zoals vakbond, mutualiteit en VBO. Inderdaad geen politieke partijen. Maar wel organisaties die intern een zelfde kijk hebben op politiek, economie en samenleving. Zouden zij werkelijk inhoudelijke meningsverschillen niet kunnen overbruggen?
woensdag 26 september 2007
De staatshervoming als sociale maatregel?
Volgens sommigen kan de staatshervorming ook op rationele en zelfs op sociale gronden worden verdedigd.
De verschillen in werkloosheidsgraad volgens regio verantwoorden een gediferrentieerde aanpak. "Het toepassen van een sanctioneringsbeleid in regio's met hoge werkloosheid is crimineel", wordt gesteld. Aldus wordt de regionalisering een sociale maatregel.
Klopt die redenering? Neen. Via regionalisering wenst men de regio's te responsabiliseren. Elke regio krijgt een bepaald budget aangewezen. Daar waar de werkloosheid het hoogst zal de druk op het budget ook het hoogst zijn. Onder deze druk zal er weinig ruimte blijven voor een sociaal beleid.
De verschillen in werkloosheidsgraad volgens regio verantwoorden een gediferrentieerde aanpak. "Het toepassen van een sanctioneringsbeleid in regio's met hoge werkloosheid is crimineel", wordt gesteld. Aldus wordt de regionalisering een sociale maatregel.
Klopt die redenering? Neen. Via regionalisering wenst men de regio's te responsabiliseren. Elke regio krijgt een bepaald budget aangewezen. Daar waar de werkloosheid het hoogst zal de druk op het budget ook het hoogst zijn. Onder deze druk zal er weinig ruimte blijven voor een sociaal beleid.
woensdag 16 mei 2007
sociale staatshervorming
Minister Vandenbroucke houdt een merkwaardig maar reeds gekend betoog voor de regionalisering van de RVA.
Door de splitsing van de RVA zouden er drie doelstellingen binnen handbereik liggen:
- De overheden winnen aan sociale slagkracht;
- Het sociaal overleg loopt beter;
- En er ontstaat een sociale hervormingsdynamiek.
Een betere individuele begeleiding van werklozen is een element die bijdraagt tot een hogere sociale slagkracht. Die betere individuele afstemming kan blijkbaar enkel op gewestelijk niveau. Niet omdat er iets scheelt aan een federale ambtenaar. Neen, maar wel omdat er meer nood is aan samenhang in het beleid en vooral omdat dit volgens de minister een kerntaak is van de gewestelijke overheden. Op het eerste punt heeft Vandenbroucke gelijk. Over het tweede punt zou in principe nog gediscussieerd kunnen worden. Maar moet hiervoor de RVA gesplitst worden?
Het tweede argument is dat hierdoor het sociale overleg beter loopt. De vraag is natuurlijk wat de minister met beter bedoelt. Waarschijnlijk bedoelt hij dat het sociaal overleg vlotter zal verlopen. En zonder twijfel zal dit inderdaad tot een “sociale” hervormingsdynamiek leiden. In feite wil Vandenbroucke dus af van compromissen, die zeer gemakkelijk afgeschilderd worden als ondoelmatig en als duur. “Money” is en blijft dus nog steeds het belangrijkste argument in zijn betoog.
Door de splitsing van de RVA zouden er drie doelstellingen binnen handbereik liggen:
- De overheden winnen aan sociale slagkracht;
- Het sociaal overleg loopt beter;
- En er ontstaat een sociale hervormingsdynamiek.
Een betere individuele begeleiding van werklozen is een element die bijdraagt tot een hogere sociale slagkracht. Die betere individuele afstemming kan blijkbaar enkel op gewestelijk niveau. Niet omdat er iets scheelt aan een federale ambtenaar. Neen, maar wel omdat er meer nood is aan samenhang in het beleid en vooral omdat dit volgens de minister een kerntaak is van de gewestelijke overheden. Op het eerste punt heeft Vandenbroucke gelijk. Over het tweede punt zou in principe nog gediscussieerd kunnen worden. Maar moet hiervoor de RVA gesplitst worden?
Het tweede argument is dat hierdoor het sociale overleg beter loopt. De vraag is natuurlijk wat de minister met beter bedoelt. Waarschijnlijk bedoelt hij dat het sociaal overleg vlotter zal verlopen. En zonder twijfel zal dit inderdaad tot een “sociale” hervormingsdynamiek leiden. In feite wil Vandenbroucke dus af van compromissen, die zeer gemakkelijk afgeschilderd worden als ondoelmatig en als duur. “Money” is en blijft dus nog steeds het belangrijkste argument in zijn betoog.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
